Özgünlüğün Paradoksu

Dijital platformlarda özgünlük, neredeyse ölçülebilir bir performansa dönüştü. Kullanıcılardan kendileri olmaları bekleniyor; fakat neyin görünür olacağına çoğu zaman etkileşimi ödüllendiren sistemler karar veriyor. Böylece 'kendin ol' çağrısı ile 'dikkat çek' buyruğu arasında sessiz bir pazarlık başlıyor. Kimi içerik üreticileri sıradan hayatlarını bütün pürüzleriyle sergilediklerini söylerken, tam da o pürüzleri izleyiciye çekici gelecek biçimde seçip düzenliyor. Bu durum, paylaşılanların mutlaka sahte olduğu anlamına gelmez. Sorun daha incelikli: Gerçek bir deneyimin hangi bölümünün gösterilmeye değer sayıldığı, deneyimin nasıl hatırlanacağını bile etkileyebilir. Öte yandan algoritmaları bütün sorumluluğun kaynağı olarak görmek de rahatlatıcı fakat eksik bir açıklamadır. İzleyiciler kendi beklentileriyle bu seçme sürecine katılır; üreticiler de bazen sistemin ölçütlerini yaratıcı biçimde tersine çevirebilir. Dolayısıyla özgünlüğün karşıtı her zaman kurgu değildir. Daha anlamlı ayrım, kişinin kendini ifade ederken seçimlerinin farkında olup olmaması ve bu seçimler üzerinde ne ölçüde söz sahibi olduğudur. Belki de dijital çağda özgünlük, hiçbir düzenleme yapmamakta değil, düzenlemenin varlığını saklamadan konuşabilmektedir.