Kapadokya'da Gökyüzüne İlk Yolculuk

Kapadokya'daki ilk sabahımda saat dörtte uyandım. Dışarısı hâlâ karanlıktı ve otelin bahçesi oldukça serindi. Bir gece önce balon turuna katılmak için rezervasyon yaptırmıştım, ama şimdi biraz endişeliydim. Daha önce hiç balona binmemiştim. Arkadaşım Ece ise çok heyecanlıydı. Minibüsü beklerken bana sıcak çay verdi ve birlikte güzel bir gün geçireceğimizi söyledi.

Uçuş alanına varınca çalışanların büyük balonu hazırladığını gördük. Renkli kumaş yavaş yavaş havayla doluyordu. Pilotumuz Murat Bey, önce kısa bir güvenlik açıklaması yaptı. Sepetin kenarına oturmamamız gerektiğini, inişte ise dizlerimizi biraz bükmemizi söyledi. Sonra geniş sepete bindik. Balon yerden ayrılınca ellerimle kenara sıkıca tutundum. Birkaç dakika içinde korkum azalmaya başladı.

Yukarıdan bakınca vadiler ve peri bacaları bambaşka görünüyordu. Güneş doğarken kayalar önce pembe, sonra altın rengine döndü. Çevremizdeki diğer balonlar gökyüzünde sessizce ilerliyordu. Murat Bey'e, "Bugün nereye gideceğiz?" diye sordum. "Yönümüzü büyük ölçüde rüzgâr belirleyecek. Ancak farklı yüksekliklerdeki hava hareketlerinden yararlanacağız," dedi. Balonu bir otobüs gibi istediği sokağa götüremediğini o zaman anladım.

Bir süre sonra Murat Bey'e başlangıçta korktuğumu, fakat artık kendimi daha rahat hissettiğimi söyledim. O da birçok yolcunun aynı duyguyu yaşadığını anlattı. "Birazdan alçalacağız, sonra uygun bir yere ineceğiz," dedi. Ben fotoğraf çekerken Ece yalnızca manzarayı izliyordu. Ona neden fotoğraf çekmediğini sorunca, "Bu sessizliği hatırlamak istiyorum," diye cevap verdi.

Yaklaşık bir saat sonra yavaşça alçaldık. İniş sırasında küçük bir sarsıntı oldu, ama kimse korkmadı. Yerdeki ekip bizi gülümseyerek karşıladı. Otele dönerken çok uykuluydum; yine de bu yolculuk bana unutulmaz bir sabah yaşatmıştı. Akşam ailemi arayınca onlara hem korkumu hem de sevincimi anlatacaktım.